02 شهریور 1400 - 09:46
 درگذشت شیخ بهایی

مذهبی- ۸ شهریور ۱۰۰۰ – درگذشت شیخ بهایی

بهاءالدین محمد عاملی، معروف به شیخ بهایی، فقیه، شاعر، و ریاضیدان، ۸ اسفندماه ۹۲۵ خورشیدی برابر ۲۶ ذیحجه ۹۵۳ هجری قمری در شهر بعلبک (اکنون در لبنان) دیده به گیتی گشود و ۸ شهریور  سال ۱۰۰۰ خورشیدی برابر با ۱۲ شوال ۱۰۳۰ هجری قمری در اصفهان درگذشت و بنا بر وصیت خودش پیکر او را به مشهد بردند و در کنار آرامگاه امام هشتم شیعیان به خاک سپردند.      

او دوران کودکی را در منطقه جبل عامل (اکنون در جنوب لبنان) گذراند و در 13سالگی به همراه پدرش که از علمای دینی شیعه بود و از سوی شاه تهماسب صفوی به ایران دعوت شده بود، به اصفهان آمد و ساکن شد. بهاءالدین محمد، در اصفهان زبان فارسی و علوم دینی را آموخت و در ۴۳ سالگی «شیخ‌الاسلام» اصفهان شد و در پی انتقال پایتخت از قزوین به اصفهان از ۵۳ سالگی تا آخر عمر منصب شیخ‌الاسلامی پایتخت صفوی را نزد شاه عباس بر عهده داشت. شیخ بهایی، از هنگام ورود به اصفهان تا هنگام مرگ با چهار تن از شاهان صفوی یعنی شاه تهماسب، شاه اسماعیل دوم، سلطان محمد خدابنده، و شاه عباس بزرگ هم‌دوران بود.

از آثار او می‌توان به «جامع عباسی» در فقه، «الزبده فی الاصول» در اصول، «اربعین» در حدیث، «صمدیه» در نحو، مثنوی نان و حلوا، و «کشکول» گزیده نظم و نثر اشاره کرد.

از سال ۱۳۸۳، شهرک علمی و تحقیقاتی اصفهان، «جشنواره‌ شیخ‌بهایی» را با موضوع فن‌آفرینی و کارآفرینی برگزار می‌کند.



کد محتوا 37332